ประวัติตำบลนาวง
ชื่อตำบล “นาวง” เดิมมาจากชื่อสำนักสงฆ์ที่สร้างขึ้นบนเกาะกลางทุ่งนา ซึ่งปกคลุมด้วยไม้ใหญ่เล็กในพื้นที่ประมาณ 30 ไร่ ก่อนที่จะสร้างสำนักสงฆ์ลงบนพื้นที่ดังกล่าว ชาวบ้านในท้องที่ใช้เกาะกลางทุ่งนาเป็นสถานที่ฌาปนสถานเรียกชื่อว่า “ เปรวโคกแซะ”
ต่อมา พ.ศ. 2462 คณะพุทธบริษัทของวัด ได้แก่ นายกลิ้ง สนิทปู่ นายไข่ กิตติคุณ นายเกลือน พลเดช นายหนู เขตตะเคียน ได้จัดนิมนต์พระสงฆ์ฝ่ายอรัญวาสีซึ่งทำสมณกิจอยู่ที่วัดเขาปินะในขณะนั้นชื่อ พระรอด วัฒนผล ให้มาโปรดวิญญาณที่เปรวแห่งนี้ ในขณะที่พระรอด (พระครูอรรถสารสุนทร) มาอยู่ ชาวบ้านก็ช่วยกันพัฒนาสถานที่จัดตั้งเป็นสำนักสงฆ์ขึ้นมา ชาวบ้านเรียกว่า “วัดนาวง” เพราะเป็นที่ล้อมรอบด้วยนาข้าว ต่อมาชื่อนี้เป็นชื่อใช้เรียกบ้านชุมชนและตำบลในที่สุด
แต่เดิมประมาณ พ.ศ. 2370 – 2423 ราชการในท้องนี้ขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราช หลังจาก พ.ศ. 2423 เป็นต้นมา ราชการในท้องที่ตำบลนี้กลับมาขึ้นกับเมืองตรัง ที่ควนธานี ต่อมาเมื่อมีการจัดตั้งเป็นตำบลตามการปรับปรุงการปกครองในสมัยรัชกาลที่ 5 ในท้องที่นี้ก็ได้รับการยกฐานะเป็นตำบลเรียกว่า ตำบลนาปยา นำโดย หมื่นอาจ คงฤทธิ์ เป็นกำนันคนแรก ต่อมาใน พ.ศ. 2486 ทางราชการจัดรวมพื้นที่ของตำบลนี้เข้ากับตำบลบางกุ้ง จัดเป็นตำบลใหม่เรียกว่า ตำบลนาวง มีนายรื่น ดวงเพชร เป็นกำนันคนแรก และต่อมาเนื่องจากประชากรเพิ่มจำนวนมากขึ้นไม่สะดวกในการจัดการปกครอง ในปี 2490 ได้แยกตำบลบางกุ้งออกจากตำบลนาวง อย่างไรก็ตามจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ซึ่งมีการค้นพบทั้งแหล่งโบราณสถานและโบราณวัตถุ เช่น วัดเขาปินะ มีการค้นพบหม้อสามขาซึ่งอยู่ในช่วงสมัยก่อนประวัติศาสตร์ มีอายุยาวนานหลายพันปี เป็นต้น จากหลักฐานเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าพื้นที่แห่งนี้ มีประวัติศาสตร์การตั้งถิ่นฐานมาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน เป็นชุมชนเก่าแก่แห่งหนึ่งของจังหวัดตรัง
